كه يكى از كتب نفيسه اوست فرموده كه در روايت صحيحه از هريك از ائمّه اطهار ع رسيده كه فرموده‌اند انّ امرنا صعب مستصعب لا يحتمله الّا ملك مقرّب او نبىّ مرسل او عبد مؤمن امتحن اللّه قلبه للايمان و فى رواية قال انّ امرنا سرّ مستور فى سرّ و سرّ مستسرّ و سرّ لا يفيده الّا سرّ و سرّ على سرّ مقنّع بستر و روى ايضا انّه قال انّ امرنا سرّ مستور فى سرّ مقنّع بالميثاق من هتكه اذلّه اللّه و روى انّه قال لو علم ابو ذر ما فى قلب سلمان لقتله او لكفّره و لقد آخى رسول اللّه ص بينهما فما ظننت بسائر الخلق انّ علم العلماء صعب مستصعب لا يحتمله الّا ملك مقرّب او نبىّ مرسل او عبد مؤمن امتحن اللّه قلبه للأيمان قال و انّما صار سلمان من العلماء لأنّه من اهل البيت فلذلك يشبه العلماء و الى هذا كلّه اشار الامام زين العابدين ع فى ابيات منسوبة اليه بهذا المعنى بيت انّى لأكتم من علمى جواهره * كيلا يرى الحقّ ذو جهل فيفتتنا و قد تقدّم فى هذا ابو الحسن ع * مع الحسين ع و وصّى قبله الحسنا و ربّ جوهر علم لو ابوح به * لقيل لى انت ممّن تعبد الوثنا و لأستحلّ رجال مسلمون دمى * يرون اقبح ما ياتونه حسنا و روى امثال ذلك عنهم بحيثيّة يكاد يخرج عن الحصر بعد از آن فرموده كه مؤمن ممتحن بايد كه صوفى حقّه باشد چه مؤمن ممتحن آنست كه حامل اسرار باشد و علوم غير صوفيّه كه از جملهء اسرار نيست بلكه علوم شرعيّه ظاهريّه است كه اظهار آن واجب است در رئوس منابر و صدور محافل و هركاه علوم اهل بيت ع منحصر به همين علوم شرعيّه بود نبودند محتاج بر وصيّت بكتمان او به اين غايت و در نهايت شدّت و با اينكه اكر علوم ايشان را بر همين علوم مقصور دانيم عارف بكمالات و مراتب ايشان نخواهيم بود چه علم شريعت بالنّسبه بعلم طريقت قشر است و طريقت بالنّسبه به حقيقت چنين است پس كجا قشر از لب و لب لب و به قليلى فاصله فرموده كه تصوّف عبارتست از تحلّق باخلاق الهيّه قولا و فعلا و عملا و حالا و كدام كمالى اعظم ازين باشد كه متخلق باخلاق الهى باشد چنانچه امر فرموده‌اند تخلّقوا باخلاق اللّه و فى الحقيقة نيست ارسال انبياء و رسل و تعيين اولياء و اوصياء مكر از جهة امر به تحصيل اين مرتبه چنانچه مخفى نيست بر صاحبان فطانت و كواهى مىدهد رياضات و مجاهدات ايشان و ترك نمودن ايشان جميع لذّات دنيويّه و اخرويّه را و رجوع نمودن ايشان بفناء ديكر كفته كه چنانچه تو استنكاف دارى از اسم صوفى جمعى مىباشند كه غايت استنكاف دارند از اسم شيعه و منسوب مىسازند شيعه را بكفر و زندقه هركاه بشناسند اينكه شيعه عبارتست از طايفه كه مخصوص باشند بعلوم ائمّه از اهل بيت ع رسول ص و تبعيت مىكنند ايشان را ظاهرا و باطنا و ايشان مىباشند صاحب مقامات و درجات عاليه هرآينه البتّه استنكاف و انكارى از آن طايفه نخواهند داشت و شيعه هم كه مشغول رياضت و مجاهدت نشده باشد به او سزاوار نيست كه مذمّت و انكار نمايد شيعه را كه مشغول به رياضت و تزكيه نفس باشد و خود را باوصاف مذكوره متّصف و متخلق ساخته باشد چه اسرار ائمه ع و احوال ايشان اعظم و اعلى مىباشد از آنچه ايشان بر آن مىباشند و اكر مذمّت نمايند صوفى حقيقى را بواسطهء كروهى ديكر كه خود را تشبيه به ايشان نموده‌اند و شركت اسمى دارند و فى الحقيقة از اين طايفه نيستند چه كه اين طايفه آنانند كه با تشيّع حقيقى كمال متابعت باقوال و افعال و احوال ائمّه هدى داشته باشند و كسى كه به اين اوصاف نباشد فى الحقيقة خارجست از ايشان مذمّت نمودن آن طايفه را بجهة افعال ناستودهء غير ايشان غلط است و نزد ارباب خرد پسنديده نباشد چنانچه جماعتى هستند كه مشاركند با شيعه در اسم و فى الحقيقة از ايشان نيستند مثل غلات اسماعيليّه و زيديّه و كيسانيّه و غير ذلك همچنين جمعى باشند كه مشاركند در اسم و فى الحقيقة از ايشان نيستند مثل جماعت مباحيّه و حلوليّه و اتّحاديّه و معطّله و امثال ايشان و همچنان‌كه تفسيق و تكفير نمودن كلّ شيعه را بجهة داخل نمودن غلات اسماعيليّه و زيديّه و كيسانيّه خود را در اسم تشيّع غلط است همچنين تكفير نمودن جماعت صوفيه حقّه را بجهة جماعت حلوليّه و اتّحاديه و معطّله و مباحيّه و امثال آنها محض غلط است تمام شد ترجمه كلام جامع الاسرار و صاحب كتاب رشحات و غيره كفته‌اند كه لفظ صوفى مشتق است از صفوت المال يعنى بركزيده و منتخب و چون بعد از مرتبه نبوّت و ولايت مطلقه كه وصىّ نبىّ است اين فرقه اعزّ و اجل بنىآدمند لهذا ايشان را صوفى كفته‌اند چه كه هر چيزى را سه مرتبه است ادنى و اوسط و اعلى زمرهء انبياء و اوصياء اعلى نوع انسانند و فرقه صوفيه اوسط نوعند لاجرم بركزيده باشند